Please use this identifier to cite or link to this item: https://hdl.handle.net/10593/25785
Title: Glosa częściowo krytyczna do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2018 r. (sygn. III CZP 11/18)
Other Titles: Commentary on the resolution of the Supreme Court of 17 May 2018 (case no. III CZP 11/18)
Authors: Sztandera, Filina
Keywords: ubezwłasnowolnienie całkowite
legal incapacitation
opieka
guardianship
kontakty
contacts
więź rodzinna
family ties
nadzór sądu opiekuńczego nad sprawowaniem opieki
court supervision over guardianship
Issue Date: 2020
Publisher: Wydawnictwo Naukowe UAM
Citation: Zeszyt Studencki Kół Naukowych Wydziału Prawa i Administracji UAM, 2020, nr 10, s. 327-341
Abstract: Tekst stanowi częściowo krytyczną polemikę dotyczącą uchwały SN z dnia 17 maja 2018 r., III CZP 11/18, w której Sąd Najwyższy stwierdza, że rodzicom dorosłego dziecka, które jest ubezwłasnowolnione całkowicie z powodu niepełnosprawności umysłowej i dla którego ustanowiono opiekuna, nie przysługuje uprawnienie do żądania rozstrzygnięcia przez sąd opiekuńczy o sposobie utrzymywania kontaktów z tym dzieckiem. Teza ta zasługuje na aprobatę, lecz jej uzasadnienie jest niewyczerpujące i oparte na błędnych ustaleniach. Podstawą wspomnianego uprawnienia nie jest ani przepis art. 87 k.r.o. ani przepisy art. 113–1136 k.r.o. Wzajemne obowiązki wsparcia i kontaktu rodziców oraz dzieci, oparte na więzi rodzinnej, mają charakter osobisty i nie są opatrzone sankcją bezpośredniego przymusu państwowego. Sąd Najwyższy pomija jednak znaczenie instrumentów nadzoru sądu opiekuńczego nad sprawowaniem opieki przez opiekuna, w tym w szczególności zarządzenia nadzorcze (art. 168 k.r.o.), które są wiążące dla opiekuna. Wskutek stosowania instrumentów nadzoru nie dojdzie co prawda do sądowego ustalenia kontaktów rodziców z dorosłym dzieckiem, ale niejako pośrednio instrumenty te mogą uskutecznić kontakt ubezwłasnowolnionego całkowicie z rodzicami, gdy nie stoi temu na przeszkodzie jego dobro.
The paper is a partially critical polemic with the Supreme Court’s resolution of May 17, 2018, III CZP 11/18, in which the Supreme Court states that the parents of an adult child who is totally incapacitated due to mental disability and for whom a guardian has been appointed are not entitled to demand that the guardianship court decides on how to maintain contact with that child. This thesis deserves an approval but its justification is not exhaustive and based on erroneous findings. The basis of this right is neither the provision of article 87 nor the provisions of article 113 - article 1136 of the Family and Guardianship Code. Mutual obligations of support and contact between parents and children, based on family ties, are personal and do not bear the sanction of direct state coercion. However, the Supreme Court ignores the importance of instruments for the supervision of the guardianship court over the caregiver's care, including in particular supervisory orders (article 168 of the Family and Guardianship Code), which are binding on the legal guardian. As a result of the use of supervision instruments, there will be no judicial determination of parents' contacts with the adult child, but indirectly these instruments can make the contacts with the parents of the incapacitated possible, if their good does not prevent it.
URI: http://hdl.handle.net/10593/25785
ISSN: 2299-2774
Appears in Collections:Zeszyt Studencki Kół Naukowych Wydziału Prawa i Administracji UAM, 2020, nr 10

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
22_SZTANDERA.pdf324.44 kBAdobe PDFView/Open
Show full item record



Items in AMUR are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.