Browsing by Author "Tryjanowski, Piotr. Promotor"
Now showing 1 - 5 of 5
Results Per Page
Sort Options
Item Efektywność trawienia i wybiórczość pokarmowa bociana białego Ciconia ciconia w warunkach hodowlanych(2010-10-07T12:10:25Z) Kwieciński, Zbigniew; Tryjanowski, Piotr. PromotorBadania nad efektywnością trawienia u bociana białego prowadzono w ogrodzie zoologicznym w Poznaniu w latach 2004 - 2005. Łącznie przebadano 29 osobników tego gatunku (20 samic, 9 samców). Każdy osobnik został poddany trwającemu dziesięć dni eksperymentowi, podczas którego pokarm podawano według procedury cafeteria test. Dieta bocianów składała się z: ssaków, ptaków, ryb, płazów, owadów i dżdżownic. Średnia dawka pobieranego pokarmu przez bociany wyniosła 284,88 (± SD = 113,99) g na dobę/osobnika. Średnia efektywność trawienia dla 29 osobników tego gatunku wyniosła 72,06 (± SD = 6,19) % na dobę/osobnika. Wartość energetyczna zjedzonego pokarmu w przeliczeniu na biomasę wyniosła netto 1529,79 (± SD = 665,92) kJ na dobę/osobnika; natomiast w przeliczeniu na sucha masę wyniosła netto 4413,23 (± SD = 2670,83) kJ na dobę/osobnika. Wykazano, że wraz ze wzrostem ilości pobieranego pokarmu wzrasta efektywność jego trawienia oraz przyrasta masa ciała bocianów.Item Ekologia jaszczurek Lacerta agilis oraz Zootoca vivipara: obciążenie pasożytnicze i presja drapieżnicza, jako główne czynniki kształtujące zachowania i strukturę populacji(2012-10-22T06:41:24Z) Ekner-Grzyb, Anna; Tryjanowski, Piotr. PromotorCelem pracy było określenie zależności pomiędzy drapieżnikami i ofiarami oraz pasożytami (patogenami) i ich gospodarzami. W wyniku przeprowadzonych badań określono rolę jaszczurek (Zootoca vivipara i Lacerta agilis) w przenoszeniu odkleszczowych patogenów (Anaplasmataceae oraz Borrelia burgdorferi s.l.). Mikroorganizmy te jeszcze do niedawna uznawane były za niewystępujące w organizmach gadów. W niniejszych badaniach opisano również mieszaną infekcję obu analizowanych bakterii w kleszczach, żerujących na L. agilis. Wykazano, że dorosłe samce jaszczurki żyworodnej były znacznie bardziej narażone na ryzyko drapieżnictwa wywieranego przez dzierzbę srokosz (Lanius excubitor), niż samice oraz pozostałe klasy wiekowe. Ponadto, ptak ten może oddziaływać na strukturę płciową populacji jaszczurek. Dzięki uzyskaniu korelacji pomiędzy różnymi cechami morfometrycznymi jaszczurek, możliwe stało się oszacowanie masy upolowanego osobnika na podstawie wymiarów poszczególnych części ciała niekompletnej lub wyschniętej ofiary, znalezionej w wypluwkach lub spiżarniach dzierzb. Zauważono również, że presja drapieżnicza, oszacowana na podstawie śladów pozostawionych po przebytej autotomii istotnie wpływała na średnią prędkość biegu jaszczurki zwinki. Natomiast obecność pasożytów nie oddziaływała na zdolności lokomotoryczne gadów. W niniejszej pracy wykazano również, że liczba i ułożenie tarczek zanozdrzowych oraz policzkowej cechuje się dużą zmiennością i nie może być brane pod uwagę jako cecha taksonomiczna używana podczas oznaczania badanych gatunków jaszczurek.Item Ekologia rozrodu bociana białego Ciconia ciconia w warunkach intensywnie użytkowanego krajobrazu rolniczego(2015-06-12) Tobółka, Marcin; Tryjanowski, Piotr. PromotorBadania przeprowadzono na terenie dawnego województwa leszczyńskiego (4 154 km2) w latach 2005 - 2012. Liczebność populacji wahała się od 217 do 363 par lęgowych. Badana populacja wykazuje stały trend spadkowy. Jako główną przyczynę spadku liczebności upatruje się utratę żerowisk. Średni sukces lęgowy statystycznej pary lęgowej wynosił 2,12 (od 1,79 do 2,7) młodego na parę lęgową i miał umiarkowany trend wzrostowy. Różnorodność pozostałych gatunków ptaków była istotnie wyższa w terytoriach zajętych przez bociany niż w niezajętych. Bociany w bardziej różnorodnych terytoriach wyprowadzały więcej młodych. W 2010 roku, po wielu latach stałego zmniejszania liczebności populacji lęgowej nastąpił niespodziewany wzrost. Nowo wybudowane gniazda zostały umiejscowione znacznie dalej od zabudowań, lęgi z w nich były opóźnione i mniej liczne, a także były rzadziej ponownie zajmowane w kolejnych sezonach niż w stare wieloletnie gniazda. Wczesna postnatalna śmiertelność bocianów wahała się od 2 do 11% (średnio 4.3%) na rok. Główną przyczyną śmierci młodych były kolizje z elementami sieci elektroenergetycznej oraz porażenia prądem, które stanowiły na badanej powierzchni 60%. Średnia odległość miejsca śmierci od gniazda wynosił 183,3m.Item Różnice w behawiorze i cechach muszli form barwnych wstężyka gajowego Cepaea nemoralis (L.) a preferencje pokarmowe ptaków i drobnych ssaków(2013-06-13) Rosin, Zuzanna Maria; Lesicki, Andrzej. Promotor; Tryjanowski, Piotr. PromotorEwolucja i utrzymywanie się polimorfizmu ubarwienia muszli w populacjach wstężyka gajowego C. nemoralis to klasyczny problem ekologii ewolucyjnej. Selekcja drapieżnicza uważana jest za jeden z najważniejszych czynników kształtujących tę różnorodność. Dotąd nie znaleziono klarownego wzorca selektywności drapieżników wobec form barwnych C. nemoralis. W niniejszej pracy zbadano selektywność ptaków i myszy wobec morf wstężyka gajowego oraz cechy morf mogące kształtować tę selektywność, tj. odporność muszli na rozbicie, skład mineralny muszli i behawior. Myszy najczęściej żerowały na formach żółtych 1-paskowych, podczas gdy ptaki unikały form brązowych, a najczęściej żerowały na formach żółtych wielo-paskowych. Formy różowe i paskowane posiadały istotnie bardziej odporną muszlę od form żółtych i niepaskowanych. Znaleziono istotną negatywną korelację pomiędzy odpornością muszli morf C. nemoralis oraz selektywnością myszy. Morfy istotnie różniły się w zawartości Al, Ca, Fe, Mg, Mn, P oraz Sr w muszlach. Wykazano istotnie negatywną zależność pomiędzy odpornością muszli na rozbicie a zawartością Mg, Mn, P, S i Zn w muszli. Formy niepaskowane istotnie częściej wspinały się po wysokich obiektach i rzadziej ukrywały w zacienionych miejscach niż formy paskowane. Czynnikami proksymalnymi zróżnicowanej presji drapieżniczej może być nie tylko stopień kryptyczności morf C. nemoralis, ale ich inne anty-drapieżnicze cechy. Niniejsza praca otwiera nowy obszar w badaniach nad klasycznym problemem ekologii ewolucyjnej.Item Zależności troficzne w zgrupowaniu drapieżników żyjących w ekstensywnie użytkowanym krajobrazie rolniczym(2013-12-10) Jankowiak, Łukasz; Tryjanowski, Piotr. PromotorBadania dotyczące diety oraz zależności – głównie konkurencji pokarmowej – między drapieżnymi ssakami i ptakami, oraz powiązania między drapieżnymi ptakami i ich siedliskiem, prowadzone były w południowej Wielkopolsce. Prace terenowe wykonano w latach 2006-2012 w ekstensywnie użytkowanym krajobrazie rolniczym. Do badanych gatunków zaliczono drapieżne ssaki z rzędu drapieżnych (Carnivora) i drapieżne ptaki z rzędu szponiastych (Acciptriformes), sów (Strigiformes), oraz jeden gatunek spośród wróblowych (Passeriformes). Uzyskane wyniki sugerują, że główną ofiarą większości badanych drapieżników krajobrazu rolniczego był nornik zwyczajny (Microtus arvalis). Wykazano, że frekwencja tego gatunku w diecie myszołowa (Buteo buteo) oraz lisa (Vulpes vulpes) zależy od jego wczesno-wiosennych zagęszczeń. Stwierdzono również, różny stopień nakładania się nisz pokarmowych między badanymi drapieżnikami, w zależności od pory roku, aktywności, masy ciała oraz szerokości niszy pokarmowej. Ogólna analiza pokrycia nisz wskazuje, że konkurencja między drapieżnikami mogłaby być oceniona jako intensywna, głównie ze względu na wysokie spożycie nornika. Jednakże szczegółowa analiza diet poszczególnych gatunków sugeruje, że konkurujące ze sobą drapieżniki, dietę tą różnicowały zgodnie z koncepcją segregacji nisz, m.in. różniły się w konsumpcji ofiar uzupełniających. Wykazano, że u gatunków drapieżnych ssaków – uznawanych jako bardziej synantropijne – udział materiału pochodzenia antropogenicznego w diecie był większy, co pozwala wnioskować, że składnik ten jest łatwym do zdobycia i energetycznie korzystnym rodzajem pokarmu. Przeanalizowane dane wskazują, że za rozmieszczenie ptaków drapieżnych zimą odpowiedzialne były dwa gradienty środowiskowe: rosnące pokrycie polami ornymi i jednoczesny spadek udziału łąk, oraz gradient między układem powierzchni otwartych, a wzrastającym pokryciem lasów. Przedstawione wyniki świadczą o istnieniu wśród drapieżników krajobrazu rolniczego mechanizmów umożliwiających im współwystępowanie. W celu przedstawienia pełniejszego obrazu zależności troficznych wśród drapieżników konieczne będzie w przyszłości: (1) przeprowadzanie badań telemetrycznych; (2) dalsze monitorowanie diety drapieżników; (3) uzupełnienie listy badanych drapieżników o nowe gatunki; (4) dokładniejsze badania zagęszczenia drapieżników oraz ich ofiar.