Repository logo

Communities in AMUR

Select a community to browse its collections.

Now showing 1 - 32 of 32

Recent Submissions

Item
Powrót do domu? Granica symboliczna w procesie integracji Ormian z diaspory w Armenii
(2024) Pawłowska, Karolina; Penkala-Gawęcka, Danuta. Promotor
Wyjątkowość repatriacji Ormian wynika z faktu, że terytorium dzisiejsze Armenii nie pokrywa się tym, które członkowie diaspory ormiańskiej postrzegają za swoją ojczyznę. Przez ostatni wiek relacje pomiędzy diasporą a Republiką Armenii bywały trudne, a procesy narodowotwórcze w diasporze i w Armenii zachodziły niezależnie od siebie. Dlatego też repatrianci znajdują w Armenii kraj obcy kulturowo, a wiele z kodów kulturowych lokalnych Ormian jest dla nich niezrozumiałych, a nawet nieakceptowalnych. Różnice w używanym języku, wyglądzie, preferencjach kulturalnych czy rozumieniu patriotyzmu są przez repatriantów interpretowane jako różnice w kapitale kulturowym. Mamy więc do czynienia nie neutralnym postrzeganiem różnicy, lecz różnicowaniem, a procesom integracji repatriantów towarzyszy intensywne budowanie granic symbolicznych pomiędzy tymi dwoma kategoriami Ormian. Repatrianci postrzegają Armenię jako „popsuty”, zsowietyzowany wariant ormiańskości, a swój pobyt w Armenii jako „remedium” na sowietyzm. Choć nie zawsze identyfikują się z dzisiejszą Armenią, pragną jej ulepszania i budowania. Jednocześnie, repatriacji towarzyszy zazwyczaj mobilność społeczna, a Ormianie z diaspory cieszą się w Armenii wysokim poziomem życia oraz wysokim kapitałem ekonomicznym, kulturowym, społecznym i symbolicznym. Mają też dostęp do praktyk transnarodowych często niedostępnych lokalnym Ormianom. Wykazując znikomy poziom integracji, stanowią oni w Armenii „diasporę” z diaspory. The uniqueness of the repatriation of Armenians to the territory of present-day Armenia comes from the fact that this country does not coincide with what members of diaspora perceive as their homeland. Over the last century, relations between the diaspora and the Republic of Armenia have been difficult, and independent nation-building processes have been taking place both in the diaspora and in Armenia. Therefore, many repatriates find the cultural codes of local Armenians incomprehensible or even unacceptable. Differences in the language used, appearance, culinary preferences and understanding of patriotism, among others, are interpreted as differences in cultural capital. Thus, we are dealing not with mere perception of difference, but with differentiation, and the repatriate integration processes are accompanied by intensive building of symbolic boundaries between these two categories of Armenians. Repatriates see local Armenian culture as a “broken” sovietized variant of Armenianess, and their residence in Armenia as a “remedy” to sovietism. Although they do not fully identify themselves with today’s Armenia, they are committed to improving and building the ethnic homeland. At the same time, repatriation is usually accompanied by social mobility, and diaspora Armenians enjoy a high standard of living in Armenia high economic, social, cultural, and symbolic capital. Moreover, they have access to transnational practices often unavailable to local Armenians. Showing a negligible level of integration, they constitute a “diaspora” of the diaspora in Armenia.
Item
Tożsamość Ocalałych. Antropologiczne studium doświadczenia traumatycznego na przykładzie Rwandy
(2024) Wosińska, Małgorzata; Kaniowska, Katarzyna. Promotor
Tematem dysertacji jest współczesna tożsamość ocalałych z ludobójstwa rwandyjskiego oraz analiza czynników, które ją konstytuowały po 1994 roku – w tym czynnika najważniejszego – doświadczenia traumy na poziomie fizycznym, emocjonalnym, mentalnym. Pojęcie tożsamości stanowi zarówno casus, jak i przyczynek dla dyskusji nad zachodniocentrycznymi wyobrażeniami na temat tego, czym jest/może być tożsamość ocalałych z ludobójstw. W rozprawie stawiam tezę, iż współczesna tożsamość ocalałych z ludobójstwa w Rwandzie, analizowana w ujęciu antropologicznym (a dokładnie: w ramach założeń subdyscypliny antropologii ludobójstwa) w głównej mierze wiąże się nie tyle z potrzebą tworzenia narracji na temat deklarowanej tożsamości etnicznej, czy nawet przynależnością polityczną, co z potrzebą zaistnienia procesu emancypacyjnego (o znaczeniu dekolonialnym) wobec dyskursów postkolonialnych (w tym: dyskursów holokaustowych/ postholokaustowych) jak i dyskursów autoneokolonialnych (w praktyce społecznej oznaczających m.in. próby implementacji figury ocalałego z Shoah do rwandyjskiego dyskursu politycznego, i innego publicznego). Dysertacja podzielona została na 5 rozdziałów. Wprowadzenie do każdego z rozdziałów stanowi wybrany fragment notatek terenowych lub też innego rodzaju materiał empiryczny. Taki sposób prezentacji źródeł wywołanych jest dla mnie istotny, gdyż dyscyplinuje do pozostania w kontakcie z kluczową dla prowadzonych przeze mnie badań – teorią ugruntowaną, a jednocześnie umożliwia ukazanie autoetnograficznego wymiaru prowadzonej obserwacji etnograficznej. W rozdziale I odwołując się do prac Rafała Lemkina, przyglądam się historycznemu jak i współczesnemu znaczeniu pojęcia „genocyd”. W drugiej części rozdziału prowadzę refleksję nad powodami wyłonienia się subdyscypliny antropologii ludobójstwa, wprowadzając – symptomatyczny dla przyszłego rozwoju kierunku – przypadek rwandyjski. Rozdział II dotyczy specyfiki ludobójstwa rwandyjskiego. Dostrzegając etnograficzno-historyczny problem płynnej tożsamości etnicznej pomiędzy grupami Tutsi i Hutu, dowodzę, że równie istotnym kryterium definiującym grupę ofiar w 1994 roku był wyróżnik polityczny. Zgodnie z przyjętym paradygmatem za ocalałych uznaję więc zarówno przedstawicieli grupy Tutsi, jak i Hutu Moderate. W rozdziale III, w oparciu o źródła wywołane, dokonuję antropologicznej rekontekstualizacji pojęcia traumy. Udowadniam, że trauma rwandyjska rozumiana z perspektywy wernakularnej ma nie tylko charakter ponadetniczny, ale i potencjał prewencyjny w leczeniu stresu pourazowego. Rozdział IV ma charakter teoretyczny. Podsumowując wnioski płynące z analiz przeprowadzonych na wcześniejszych etapach pracy, stawiam tezę, że do rwandyjskich doświadczeń traumatycznych zaliczyć możemy nie tylko sam fakt przeżycia ludobójstwa w 1994 roku, ale także niemożność autonomicznego, swobodnego i jawnego wyrażenia swojej tożsamości w XXI wieku (zwłaszcza przez grupę Hutu Moderate). Ostatni, V rozdział jest próbą odnalezienia w krajobrazie współczesnej Rwandy (społecznym, politycznym, przyrodniczym) przestrzeni, która na poziomie symbolicznym i fizycznym umożliwiałaby jednostkom i grupom wyzwolenie z reżimu upolitycznionej pamięci traumatycznej. Co ważne, chodzi tu nie tylko o upolitycznienie oficjalnej pamięci rwandyjskiej, ale także o dyskursy postholokaustowe (a zwłaszcza muzealnicze). W Zakończeniu postuluję odnajdywanie i stosowanie paradygamatów kontrtraumatofilicznych w diagnozie współczesnej tożsamości ocalałych z ludobójstwa rwandyjskiego. Proponuję wprowadzenie pojęcia uniwersalnego (przydatnego również dla studiów holokaustowych), którym jest „tożsamość ocalenia”. Tożsamość, którą – bardzo wstępnie i intuicyjnie – rozumiem jako koncepcję wspierającą silny, autonomiczny podmiot i umożliwiającą wyjście z traumatofilicznych postzależności. The subject of the dissertation is the contemporary identity of the survivors of the Rwandan genocide and the analysis of the factors that constituted it after 1994 - including the most important factor - the experience of trauma at the physical, emotional and mental levels. The concept of identity is both a casus and a contribution to the discussion on Western-centric ideas about what the identity of genocide survivors is and could be. In the dissertation, I put forward the thesis that the contemporary identity of the survivors of genocide in Rwanda, analysed from an anthropological perspective (and more precisely: within the assumptions of the sub-discipline of the anthropology of genocide), is mainly associated not so much with the need to create a narrative about the declared ethnic identity, or even with a political affiliation, but with the need for an emancipatory process (of a decolonial significance) towards postcolonial discourses (including: holocaust/post-holocaust discourses) as well as auto-neocolonial discourses which means an attempt to implement the figure of a Shoah survivor into the Rwandan political and public discourse. The dissertation has been divided into 5 chapters. The introduction to each of the chapters is a selected fragment of field notes or other empirical material. This way of presenting sources is significant– as a discipline to stay in touch with a grounded theory, as well as emphasizing the autoethnographic dimension. In Chapter I, in reference to the works of Rafał Lemkin, I look at the historical and contemporary meaning of the term "genocide". In the second part of the chapter, I reflect on the reasons for the emergence of the sub-discipline of anthropology of genocide by introducing the Rwandan case. Chapter II deals with the specifics of the Rwandan genocide. Recognizing the ethnographic-historical issue of the fluid ethnic-identity between the Tutsi and Hutu groups, I argue that an equally important criterion for defining the groups of victims in 1994 were the political distinctions. According to the adopted paradigm, I consider both the representatives of the Tutsi group and the Hutu Moderate group as survivors. In Chapter III, based on evoked sources, I make an anthropological recontextualization of the concept of trauma. I show that the Rwandan trauma understood from the vernacular perspective has not only a trans-ethnic character, but also psycho-traumatological potential. Chapter IV is theoretical. Summing up the conclusions drawn from the analyses carried out in the earlier stages of the work, I put forward the thesis that the traumatic experiences of Rwanda include not only the fact of surviving the genocide but also the inability to express one's identity autonomously, freely and openly in the 21st century (especially by Hutu Moderate groups). The fifth and last chapter is an attempt to find within the landscape of contemporary Rwanda (social, political, natural) a space that symbolically and physically would enable individuals and groups to liberate themselves from the regime of politicized traumatic memory. Importantly, it is not only about the politicization of official Rwandan memory, but it is also about post-Holocaust discourses (especially museum ones). In the conclusion, I postulate the discovery and use of counter-traumatophilic paradigms in the diagnosis of the contemporary identity of the survivors of the Rwandan genocide. I propose to introduce a universal concept (also useful for Holocaust studies), which is the "identity of life". Identity, which I - initially and intuitively - understand as a concept supporting a strong, autonomous subject and enabling the exit from traumatophilic post-dependencies.
Item
M. Heller, Jak być uczonym, Copernicus Center Press, Kraków 2017, wybór i opracowanie: Małgorzata Szczerińska-Polak, ss. 64.
(Wydawnictwo Naukowe Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM, 2023) Tomaszyk, Mikołaj
Item
Przedmiot badań politologicznych w Polsce
(Wydawnictwo Naukowe Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM, 2023) Nocoń, Jarosław; Kufliński, Mateusz
Głównym zagadnieniem artykułu jest przedmiot badań politologicznych w Polsce. Autorzy starają się odtworzyć kształtowanie się owego przedmiotu na przestrzeni ostatnich kilku dekad, ze szczególnym uwzględnieniem refleksji polskich teoretyków i teoretyczek polityki. Tekst został podzielony na trzy główne części. Pierwsza dotyczy czynników strukturyzujących przedmiot badań politologicznych (indywidualne zainteresowania badawcze, kształtowanie się poszczególnych paradygmatów i metateorii, moda, polityka organizacji dyscyplinarnej). Druga stanowi syntetyczną rekonstrukcję kształtowania się politologicznego przedmiotu badań. Ostatnia zaś, zawiera przegląd węzłowych problemów badawczych w interesującym autorów zakresie. The main topic of the paper is the subject of political science research in Poland. The authors try to reconstruct the formation of this subject over the last several decades, with a special focus on the reflections of Polish political theorists and theorists. The text is divided into three main parts. The first deals with the factors structuring the subject of political science research (individual research interests, the formation of particular paradigms and metatheories, fashion, the politics of disciplinary organization). The second is a synthetic reconstruction of the formation of the political science research object. And the last, provides an overview of the knotty research problems in the field of interest to the authors.
Item
In memoriam Profesora Marcelego Kosmana (1940–2023)
(Wydawnictwo Naukowe Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM, 2023) Wallas, Tadeusz
Item
Renesans czy rozpad politologii?– artykuł postulatywny (wstęp do dyskusji programowej)
(Wydawnictwo Naukowe Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM, 2023) Obacz, Piotr
Wobec złożonych wyzwań, z jakimi musi się obecnie mierzyć polska politologia, zachodzi paląca potrzeba poważnej debaty nad kierunkiem ewolucji politologii w Polsce, zmian na gruncie tej dyscypliny, nad jej przyszłością. Rezultatem tej debaty powinien być program działań, które wzmocnią politologię polską, pozwolą na jej dalszy owocny rozwój, a także spowodują, że rozwiane zostaną wątpliwości odnośnie do naukowego znaczenia i społecznej roli politologii. Wszystko jednak zależy od samych uczonych – od ich zaangażowania, stąd pytanie: „renesans czy rozpad politologii?” pozostaje (niestety) otwartym. Niniejszy artykuł może być postrzegany jako swoista „zachęta” do podjęcia szerszej i systematycznej debaty środowiskowej, rezultatem której mogłyby być zręby nowego politologicznego programu naukowego, który z kolei mógłby zainspirować do nowych rozwiązań organizacyjnych i nowych formuł badawczych oraz stymulowałby procesy integracyjne w obrębie tegoż środowiska. Na potrzeby takiej debaty, w artykule przedstawiono zręby autorskiej koncepcji „IKR”: Integracja – Konsolidacja – Rekonfiguracja tematyczna. Jest to propozycja celująca w naprawę relacji naukowych (zawodowych) w obrębie polskiego środowiska politologicznego i poprawę kondycji naukowej dyscypliny, jak również zawierająca pewne postulaty organizacyjne oraz związane z badaniami i dydaktyką. Na końcu opracowania znalazły się dodatkowo pewne uwagi dotyczące miejsca teorii polityki w owym ewentualnym przyszłym programie rozwoju politologii. Autor broni stanowiska, zgodnie z którym teoria polityki mogłaby pełnić rolę facylitacyjną w procesie rozwoju polskiej politologii. In the face of complex challenges Polish political science is now struggling with, there is an urgent need for a serious debate on the evolution of political science in Poland, on changes on its ground, and on its future. The outcome of such a debate should be a program of actions, which would strengthen Polish political science, allow for its further fruitful development, as well as will dispel the doubts about scientific meaning and social role of political science. However, everything depends on the scientists themselves – on their commitment; hence the question: “a renaissance or a breakup of political science?” remains (unfortunately) open. The paper may be perceived as an incentive to perform an extensive and systematic debate within political science community, which could be an inspiration for new organizational solutions and new research formulas, as well as would stimulate integrational processes within the community of political scientists. For the purpose of such a debate, the article presents the author’s concept of “ICTR”: Integration – Consolidation – Thematic Reconfiguration. It is a proposition aiming at repairing scientific (professional) relations within Polish political science community and improving the condition of the discipline, and it includes some organizational postulates and postulates referring to research and didactics. At the end of the paper some additional comments were made concerning the role of political theory in the future program of development of political science. The author defend the thesis that political theory could serve facilitation role in the process of development of Polish political science.
Item
Zjawisko phubbingu jako konsekwencja mediatyzacji życia społecznego
(Wydawnictwo Naukowe Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM, 2023) Łokić, Paweł
Przedmiotem analizy podjętej w tekście jest zjawisko phubbingu – nowy fenomen behawioralny wynikający z powszechności wykorzystywania nowoczesnych technologii i mediów online w codziennym życiu. Zjawisko to w przekonaniu Autora stanowi niezwykle użyteczną egzemplifikację wpływu rozwoju technologii współczesnych mediów masowych na odbiorców, które – zgodnie z założeniami determinizmu technologicznego zmieniają użytkowników, ich relacje społeczne i instytucjonalne w procesie określanym w literaturze jako mediatyzacja. Celem tekstu jest poddanie analizie zjawiska phubbingu w oparciu o metodę kwerendy źródeł naukowych. Omawiane zjawisko ma bowiem charakter interdyscyplinarny i przyciąga uwagę psychologów, socjologów, badaczy komunikowania, politologów oraz przedstawicieli innych dziedzin. Artykuł w treści odpowiada na pytania badawcze o definicję phubbingu, jego rodzaje, przyczyny oraz konsekwencje tego zjawiska – w kontekście społecznym oraz z uwzględnieniem sfery komunikowania politycznego. Tekst jest również próbą osadzenia phubbingu w szerszym kontekście przemian wywoływanych przez mediatyzację życia społecznego, która w obliczu rozwoju i popularyzacji mediów online odgrywa coraz istotniejszą rolę w komunikowaniu politycznym. The subject of this article is the phenomenon of phubbing – a new social behavior resulting from the widespread use of modern technologies and online media in everyday life. In the author’s opinion, this phenomenon is an extremely useful exemplification of the consequences of the development of modern mass media technologies and their impact on society, referred in the literature as mediatization. The aim of the text is to collect and present knowledge about phubbing based on a query of sources from various disciplines of social sciences. The phenomenon is interdisciplinary in nature and attracts the attention of psychologists, sociologists, political scientists, communication researchers and representatives of other fields. The article answers research questions about the definition of phubbing, its types, causes and consequences of this phenomenon – in the social context and taking into account the sphere of political communication. The text is also an attempt to place phubbing in a broader context of changes caused by the mediatization of social life, which, in the face of the development and popularization of online media, plays an increasingly important role in political communication.
Item
Wizerunki medialne Ukrainek w dobie wojny z Rosją w tygodniku „Newsweek Polska” – obraz zmian reprezentacji prasowych kobiet w perspektywie roku wojny
(Wydawnictwo Naukowe Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM, 2023) Balczyńska-Kosman, Alina
Celem artykułu jest ukazanie wizerunków medialnych Ukrainek w tygodniku opinii „Newsweek Polska” na początku wojny z Rosją, jak i z perspektywy roku od rozpoczęcia działań wojennych. W procesie informowania o przebiegu wojny rosyjsko-ukraińskiej szczególną rolę odegrały media, ukazujące mieszkanki Ukrainy w zróżnicowanych rolach matek, żon, opiekunek domowego ogniska, ale także kobiet aktywnych, często żołnierek walczących z najeźdźcą. Analiza zawartości przekazów na łamach „Newsweeka” wykazała zmiany w sposobach ukazywania Ukrainek. Medialne reprezentacje kobiet Ukrainy w tygodniku „Newsweek”, jako konsekwencja wojny uległy przeobrażeniu – od stereotypowych ról, w których ukazywane są najczęściej kobiety, poprzez ofiary wojny, do obrazów osób walczących ramię w ramię z mężczyznami. W 2023 roku w badaniach odnotowano ponadto spadek zainteresowania problematyką wojny rosyjsko-ukraińskiej na łamach tygodnika „Newsweek Polska”. The aim of this article is to present media images of Ukrainian women in the weekly opinion magazine Newsweek Polska at the beginning of the war with Russia, as well as from the perspective of a year after the start of the military actions. The media played a special role in the process of reporting on the course of the Russian-Ukrainian war, portraying Ukrainian women in the varied roles of mothers, wives, caretakers of the household, but also active women, often soldiers fighting against the invader. An analysis of the content of Newsweek’s coverage has shown changes in the ways Ukrainian women are portrayed. Media representations of Ukrainian women in Newsweek, as a consequence of the war, have been transformed – from the stereotypical roles in which women are most often shown, through victims of war, to images of people fighting side-by-side with men. In addition, at the beginning of 2023, the studies showed a decline in interest in the topic of the Russian-Ukrainian war in the pages of Newsweek Polska.
Item
Polityzacja audycji informacyjnych w Polsce. Analiza porównawcza głównych wydań „Wiadomości” TVP1, „Faktów” TVN i „Wydarzeń” Polsatu z 2014 i 2021 roku
(Wydawnictwo Naukowe Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM, 2023) Ossowski, Szymon; Kendzior, Dagmara
W niniejszym artykule podjęto próbę analizy zawartości głównych wydań audycji informacyjnych trzech największych nadawców telewizyjnych w Polsce – publicznego i dwóch komercyjnych. Łącznie autorzy przeanalizowali 42 główne wydania „Wiadomości” TVP1, „Faktów” TVN i „Wydarzeń” Polsatu w latach 2014 i 2021 (po dwa środkowe dni z każdego tygodnia sierpnia). W badaniu szczególną uwagę zwrócono na przemiany w telewizji w ostatnich latach, zwłaszcza w kontekście sposobu relacjonowania polityki w mediach i respektowania zasady pluralizmu, który zmienił się po wyborach w 2015 roku. Pod tym kątem skupiono się najbardziej na sprawdzeniu, jak nadawca publiczny realizuje wymogi zawarte w art. 21 ustawy o radiofonii i telewizji. This article attempts to analyze the content of the main news broadcasts of the three largest television broadcasters in Poland – the public one and two commercial. In total, the authors analyzed 42 main editions of “Wiadomości” TVP1, “Fakty” TVN and “Wydarzenia” Polsat in 2014 and 2021 (two middle days of each week in August). The study paid particular attention to changes in television in recent years, especially in the context of the way how politics is reported in the media and how media respects for the principle of pluralism, which changed after the 2015 elections. In this respect, the main focus was on checking how the public broadcaster meets the requirements contained in art. 21 of the Broadcasting Act (polish media law).
Item
The Elections in Crisis: Media Coverage of the Postponed 2020 Presidential Elections in Poland
(Wydawnictwo Naukowe Wydziału Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM, 2023) Stępińska, Agnieszka
In Poland, the presidential elections were primarily scheduled on May 10th, 2020. However, due to the COVID-19 circumstances, the elections were postponed and eventually took place in late June (first round) and mid-July (second round) 2020. The aim of the paper is to examine media coverage of the postponed presidential elections in Poland. In particular, the paper explores frames used by journalists in their coverage of the postponed elections. For the purpose of this study we conducted a quantitative content analysis of news items from three TV newscasts, four radio stations, and three online platforms. The material was collected on May 10th (a day of primarily scheduled the first round of elections), and June 30th (a day when the results of the first round of postponed elections were officially announced). The findings showed that both amount of the news coverage and the main frames used by the media across time differed. Although episodic frame prevailed in the media coverage on both days. thematic frame was used more often in the media coverage on the day when voting was supposed to take place, than on the day when results of the first round of presidential elections were announced. On contrary, conflict frame was used more often in the media coverage of results of the elections than on a day without election. The political orientation of the media outlets affected the way journalist employed responsibility and consequences frames. Wybory prezydenckie w Polsce zostały pierwotnie zaplanowane na 10 maja 2020 r. Niemniej, z uwagi na okoliczności, które powstały w związku z pandemią COVID-19, głosowanie zostało przełożone i odbyło się pod koniec czerwca (I tura) i w połowie lipca 2020 roku (II tura). Celem artykułu jest zbadanie sposobu, w jaki media relacjonowały przełożone wybory prezydenckie w Polsce. W szczególności celem badania jest rozpoznanie ram interpretacyjnych stosowanych przez dziennikarzy podczas relacjonowania wydarzeń związanych z tymi wyborami. Przeprowadzona została ilościowa analiza zawartości przekazów pochodzących z audycji informacyjnych trzech stacji telewizyjnych, czterech stacji radiowych i trzech platform online. Materiał badawczy został zebrany 10 maja (czyli w dniu, w którym pierwotnie głosowanie miało się odbyć) oraz 30 czerwca (czyli w dniu, w którym oficjalnie ogłoszono wyniki I tury wyborów). Wyniki analizy ukazały różnice w sposobie relacjonowania wyborów pomiędzy pierwszym i drugim dniem uwzględnionym w badaniu. Co prawda rama epizodyczna dominowała w medialnym przekazie w obu dniach, ale rama tematyczna była częściej wykorzystywana w dniu, gdy zaplanowane wcześniej wybory ostatecznie się nie odbyły, niż w dniu, w którym ogłoszono wyniki. Rama konfliktu była częściej wykorzystywana w materiałach dziennikarskich w dniu ogłoszenia wyników niż w dniu bez głosowania. Wyniki ukazały także wpływ orientacji politycznej organizacji medialnej na sposób wykorzystania ramy odpowiedzialności i ramy konsekwencji.
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Biblioteka Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego