Personaliści polscy wobec problemu sprawiedliwości społecznej

Abstract

Niniejsza rozprawa doktorska, pt. „Personaliści polscy wobec problemu sprawiedliwości społecznej”, podejmuje złożoną problematykę pojęcia sprawiedliwości społecznej w polskim personalizmie. Analizuje jego genezę, rozwój semantyczny oraz społeczno-polityczne implikacje. Celem rozprawy jest ukazanie, w jaki sposób personalizm, najpierw francuski, potem niemiecki, a następnie polski, wytworzył odrębne rozumienie sprawiedliwości społecznej, które było zakorzenione w antropologii osoby ludzkiej i dobra wspólnego. Praca ukazuje, że polski personalizm, ukształtowany w odmiennych niż francuski czy niemiecki warunkach historycznych i społecznych, wypracował własną wykładnię sprawiedliwości społecznej. Znalazła ona szerokie zastosowanie nie tylko w filozofii, lecz także w polskiej myśli politycznej i debacie publicznej po 1945 roku.